Geplaatst op: 04-05-2011
Summa Cum Laude voor het NJAO tijdens het 59ste EMJ Neerpelt!

Op vrijdagavond 29 april verzamelden de leden van het NJAO zich bij de stayokay in Valkenswaard. Het was een belangrijk weekend waar ik de afgelopen maanden erg naar toe geleefd heb. Morgen zou onze deelname aan het Europees Muziekfestival voor de Jeugd in Neerpelt, België zijn. Als oudste NJAO-lid ben ik (samen met twee anderen) helaas te oud om legaal deel te nemen aan het juryoptreden. Na veel mailtjes heen en weer tussen de Marc en de organisatie is er besloten dat de te oude leden, niet mee spelen met het juryoptreden om een terugzetting in prijs te voorkomen. Ouderdom komt met gebreken, en dat begint al vroeg. Maar deze happening is te leuk is om me hier druk om te maken en daarom ga ik vol goede moed en met een dosis enthousiasme het weekend tegemoet.

De laatste repetitie op vrijdagavond, waar ik wel gewoon meespeelde ('je komt tenslotte niet voor niks', aldus Marc), verliep niet vlekkeloos. Er waren echt nog wat verbeterpuntjes. Om half 11 konden de accordeons in de koffer en na een goed maar dwingend advies om op tijd naar bed te gaan, hebben we onszelf nog moed ingedronken met een frisdrankje. Om half één was de bar zowaar leeg, zeer ongebruikelijk voor NJAO'ers. Iedereen begreep het belang van een goede nachtrust in deze!

Al weer vroeg aan het ontbijt op zaterdagochtend. Rond 10 uur waren de auto's volgeladen en kon de colonne vertrekken richting Neerpelt. We moesten verschillende locaties af, eerst de accordeons naar de locatie brengen waar het optreden zou zijn, toen aanmelden ergens anders in Neerpelt, daarna weer terug naar de optreedlocatie. En waar zou de generale plaatsvinden? Oh, uw orkest bestaat uit 41 mensen, wij hadden er 32 op de lijst staan... Oeps... En daarom een, uit nood geboren, buitenrepetitie gehad. Deze repetitie heb ik dienst gehad als blaadjesvasthouder, want de wind had er zin in. En zo lever ook ik een bijdrage!

Het podium bleek ook te klein te zijn voor het NJAO. Met de centimeter ernaast opgemeten, maar het ging toch echt niet lukken. Gelukkig was er een meedenkende jury en zij hadden het briljante idee (net als emma trouwens die dit bedacht!) om het publiek op het podium neer te zetten en het NJAO in de zaal. Dat was nog eens bijzonder, zat ik toch nog op het podium en met net zoveel spanning in mijn lijf hoor! Met zwetende handen, mijn adem ingehouden, begint het NJAO aan het moment van de dag, het juryoptreden. Met 'Zap' als spannende opening is de toon gezet. Dat ging best goed gelukkig. Maar dan, Sonatina picola, met veel moeilijk stukjes en een lastige constant wisselende maatsoort. Maar vooral deel 2 ging vlekkeloos! Als derde speelden we slavische dans. Een stuk wat al lang op het programma staat. Hier en daar wat slordigheidjes. Pfoeh, spannend zeg! Als laatste dan Primavera portena. Een lekker pittige tango, met een mooi melodisch tussenstuk. En dat ging perfect, heerlijk om naar te luisteren. Een goedkeurend knikkende jury die meeklapt aan het eind! Dat is veelbelovend. Ondanks dat het niet helemaal vlekkeloos verliep, voelde ik me blij en opgelucht, het was voorbij, hiermee moeten wij en de jury het doen. En dan de grote vraag, wat zouden ze ervan gevonden hebben, wat wordt de uitslag? Mijn inschatting was, een eerste prijs zou mogelijk moeten zijn.

Na het optreden verzamelden alle orkesten die die dag hadden gespeeld zich op een groot schoolplein voor de optocht. Vanwege koninginnedag hadden wij ons met oranje atributen uitgedost, een vrolijk gebeuren! De optocht was, net als voorgaande jaren, een feest. Onder luid gezang, wat gekke dansjes en de accordeonbegeleiding van Rik, komen we aan bij de grote sporthal voor de proclamatie, oftewel, de prijsuitreiking. Na een mooie opening en met veel muziek werden de jurywaarderingen bekend gemaakt. Wij bleken als allerlaatste orkest aan de beurt te zijn, dus de spanning bouwde zich aardig op. Hand in hand zat ik samen met Inge in spanning, wat zou het worden? Hoe moeten we reageren als we geen eerste worden, maar tweede, zijn we dan ook blij? Gelukkig hoefden we niet net te doen alsof... De prijs die omgeroepen werd, ik dacht dat ik het verkeerd verstond, de presentatrice verspreekt zich... EERSTE PRIJS SUMMA CUM LAUDE!!! Dat kan niet, dat is niet waar, er is iets misgegaan!! Het hele orkest barstte in gillen uit, we stonden te springen en wat er in de rest van de zaal gebeurde ging compleet langs me heen. Wat een prijs zeg! Een bijzonder gevoel overviel mij, fantastisch!! Dit had ik nooit verwacht!! Al snel kwam er een dame ons vertellen dat wij 's avonds laureatenconcert voor de hoogstgenoteerden van die dag mochten spelen. Yes, super! En nu mocht ik wel meespelen!

Met een euforisch gevoel, nog steeds gillend, lachend, springen en ongelovig, verlieten we de hal. We hadden ineens haast. Er moest gegeten worden, de auto's en accordeons moesten gehaald, we moesten opfrissen en omkleden, er moest nog een concert gegeven worden!

In sneltreinvaart door Neerpelt gegaan en om 20 uur stonden we bij het Dommelhoftheater waar het concert zou plaatsvinden. Na het omkleden waren we er klaar voor en duurden het wachten ineens lang. Dik, ook een 'te oude', had overal wat bij elkaar geplukt om mee te kunnen spelen. Accordeon van Marc, broek van Pieter, t-shirt van Arjon, hij zag er goed uit!

Om half 10 mochten we dan. Wat gespannen, ik had die dag immers nog niet gespeeld, liep ik het podium op. Maar wat heerlijk om toch nog even echt mee te kunnen doen met het festival! Een laureatenconcert spelen als afscheid van Neerpelt; beter kan je niet hebben!

Na het concert werden we al klappend door onze mede-summa cum laude-winnaars uit Mexico gefeliciteerd. Een heel lief gebaar waar ik me nog bijzonderder door voelde. Toen zij opgingen hebben wij ze een luid applaus meegegeven, helaas konden we hun optreden niet bekijken.

En toen was het inpakken en terug naar de Stayokay, het succes vieren! Marc bestelde een heleboel borrelhapjes waar iedereen van genoot en het feest ging door tot in de vroege uurtjes. Ik was echt ontzettend moe en had mijn energie verspeeld aan alle spanning. Samen met Angela, verliet ik als eerste het feest. Wat viel ik snel in slaap en wat heb ik lekker doorgeslapen. De tikkende radiator die mij gister nog wakker hield, heeft mij nu niet gestoord!

Op de valreep kwam ik de ontbijtzaal binnen, nog nagenietend van het behaalde succes. Even rustig ontbeten en het weekend was voorbij. Op naar Rotterdam samen met Emma en Eva... Af en toe nog in ongeloof fluisterend uitsprekend, 'eerste prijs summa cum laude...'

Door: Rian Vooren