Geplaatst op: 03-05-2011
Koninginnedag 2011: Summa cum laude feesten!

Het NJAO heeft koninginnedag 2011 op een wel heel bijzondere manier gevierd: op het 59e Europees Muziekfestival voor de Jeugd in Neerpelt, België. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat het orkest hier voor de jury verscheen, maar de vele nieuwe leden hadden de overige vijf keren niet meegemaakt. Omdat zij niet wisten hoe zo’n dag in Neerpelt zou verlopen, was de overweldigende gezelligheid die het festival met zich meebracht een aangename verrassing.

De aanloop naar het jury-optreden verliep behoorlijk tenenkrommend. Om half 10 ’s ochtends vertrokken vanaf de Stayokay in Valkenswaard, gezocht naar de juiste locatie in Neerpelt, gewacht op verdwaalde leden en leden met een kapotte autoruit en dan nog net voor 12 uur ingecheckt. Vervolgens op de groepsfoto gegaan, terug gereden naar Ontmoetingscentrum De Vranken, geprobeerd buiten met veel wind en wapperende bladmuziek in te spelen waar wij tevens ondekten dat het podium veel te klein was! Gelukkig werd het daarna steeds beter.

De jury was bereid om de boel om te draaien. Zij gingen vlak voor het podium zitten, zodat het orkest met accordeons en ellebogen alle trekruimte had in de zaal, midden tussen het publiek. En toen was om 15.15 uur het moment van de waarheid aangebroken. Alle afgelopen repetities en inspanningen van zowel Marc als de muzikanten moesten samensmelten in een perfecte twintig minuten, te beginnen met Zap. De Nederlandse componist Ad Wammes heeft dit speciaal voor het NJAO geschreven en past goed bij het karakter van een jeugdorkest, omdat het de ‘zap-cultuur’ van tegenwoordig illustreert. Ad Wammes was ook persoonlijk aanwezig om naar het concert te luisteren. Na Zap en een flink applaus werden deel 2 en 3 uit Sonatina Piccola ten gehore gebracht. Dit moderne werk vol dissonante akkoorden en instrumentaal-technische moeilijkheden werd precies 36 jaar geleden op 30 april 1975 geschreven door Jan Masséus, eveneens een Nederlander. Dit muziekstuk werd opgevolgd door een klassiek werk, de Slavischer Tanz no. 8 van Anton Dvořàk. De grote afsluiter van het geheel was Primavera Porteña, geschreven door Astor Piazzola in een bewerking van Marc Belder. Een pittige tango, perfect voor een accordeonorkest. Na het laatste applaus van het publiek en goedkeurende knikjes van de jury, was het afwachten tot de uitslag. Maar erg saai was dat wachten absoluut niet.

Rond 17 uur startte de feestelijke parade waarin alle deelnemers van die zaterdag door het centrum van Neerpelt liepen, geleid door scoutjes met informatiebordjes. Aan het einde van deze flinke wandeling in de zon kwam de sporthal in zicht waar de proclamatie plaats vond. Het was een groot spektakel met alle deelnemers bij elkaar, zang, dans en natuurlijk de uitslagen van de juryconcerten. Vol spanning zat het voltallige orkest op het puntje van de stoel de vingers te kruisen en elkaars handen vast te houden tot dan eindelijk, als allerlaatste in de laatste reeks, het NJAO aan de beurt was:
“Reeks F: Ensembles met vrije instrumentatie en volksmuziek. Nederlands Jeugd Accordeon Orkest, Capelle aan den IJssel, Netherlands. First prize SUMMA CUM LAUDE!”

Nu staan Nederlanders al bekend als groot en luidruchtig, maar het helpt niet voor ons imago om een groep jongeren zo’n prachtige prijs toe te kennen. Met 98 procent van de punten, ging het complete orkest 100 procent uit zijn dak. En het is ook zeker iets om trots op te zijn. Van de 46 orkesten uit alle windstreken eindigden er maar twee zo hoog: een Mexicaans symfonieorkest en het NJAO! Het juryrapport werd niet vrijgegeven, maar in de wandelgangen werden wel zeer positieve geluiden opgevangen uit de richting van de juryleden.

En dat was nog niet alles. Het NJAO werd uitgenodigd om ’s avonds te spelen op het uitverkochte Laureatenconcert ‘Con Brio’ in Theater Provinciaal Domein Dommelhof te Neerpelt. Jammer genoeg was er voor de muzikanten niets te zien van de andere orkesten, maar dat mocht de pret niet drukken. Aangekondigd worden met ‘eerste prijs Summa cum laude’ in het theater en vervolgens nog een keer optreden was reden genoeg om iedereen met een glimlach in de auto terug naar Valkenswaard te zien rijden, alwaar nog een oranjebittertje op Marc werd gedronken.

Door: Loes Hooijenga